یکم شهریور روز همدان گرامی باد

آره اینجاس هِمِدان شهرِ مِنِ آی نِنِه جان /ای روزا هیشگی منه نیمیشناسه چرا وای نِنِه جان

تو می دانی،(چه قشنگ بود کوچه موچای هِمِدان) /بوی کاگل وخمیزاد اَ همه خانای هِمِدان

هِمِدانِ مَ کوژاس؟ یکی به مَ نشان بِده/شهرِمِ ، نشانِ ای همو نسل جِوان بده

زِوانِ ما می ده جان جلو چشامان ننه جان/جوانای هِمِدانی فِرارین اَ ای زوان

گویشِ قِشنگمان داره می ره به زیر خاک/مِتِلای شیرینمان همه میشن آ صَفه پاک

چرا چَخریدم و توچیدم و ویلان شُدیم؟ /پَ چرا اِسیر غم ، حِیران و سر گردان شُدیم؟ پَ

او همه عشق به دیار ای روزا شده چواشه/یِی نوجه همدانی مانده میان،اونم ماخاینان نباشه!؟

بِری شی بچه ها رِ یاد نیمیدیم همدانی؟/ بری شی قدر زِوانه مانه ما نمیدانینی؟

شَر ما مهدِ تِمدن و فرهنگ ایرانه/ یِ جهان و یِ ایران ، ییدانه رِم هِمِدانه

سینه ی الوند کز میدیم وا ای کارمارامان/وقتی شهرمان دیه اصلا مهم نیس بِرامان

هیچ میدانی که چرا تُکِّ آرامگا ریخته شده ؟/چون اَاُ بالا میپا هِمِدان واریخته شده

کوچه باغِ عباس آواد صِفای سابقِ نداره/هِمِدان اصلاً انگارهیچ دیه عاشق نداره

نِنِه جان، جان مِنی بِشُم بگو مَ شی کُنم/کاری آ دِسُم نی می یا جز ای که گیره کُنم

"همه چی فرق کرده یو مثد قدیما که نیسش/اَ او روزا خبر نگیر، دیه نرو تو پی سرش"

ای حامد، غصه نِخور دنیا اوژو نیمیمانه/میا او روز، هِمِدان قدر خودِشِ، بِدانه

مردمانش "همه دانه" خیلی جانِ هِمِدان/ هِمِدانیا همه شیر خدان اینه بدان